Guillermo del Toro'nun yönetmen koltuğuna oturduğu ilk uzun metraj filmi olan Cronos, 1992 yapımı olmasına rağmen yönetmenin karakteristik tarzının ve temalarının tüm izlerini taşıyor. Film, 16. yüzyılda bir simyacı tarafından yaratılan ve sahibine ölümsüzlük vaat eden gizemli bir böcek mekanizması olan 'Cronos Cihazı'nın, 20. yüzyılda Meksika'da yeniden ortaya çıkışını konu alır. Cihaz, yaşlı antikacı Jesús Gris ve torunu Aurora'nın hayatına girer.

Del Toro, bu filmde daha sonraki işlerinde de sıklıkla işleyeceği ölümsüzlük, arzu, yozlaşma ve masumiyet temalarını işlemeye başlar. Jesús Gris karakteri, cihazın sunduğu gençlik ve ebedi yaşam vaadi karşısında giderek değişirken, zengin ve hasta iş adamı De la Guardia ile sadık yeğeni Angel, cihazı her ne pahasına olursa olsun ele geçirmeye çalışır. Bu çatışma, hem fiziksel hem de ahlaki bir gerilim hattı yaratır.

Federico Luppi'nin Jesús Gris rolündeki performansı, karakterin iç çatışmasını ve dönüşümünü son derece inandırıcı bir şekilde yansıtır. Ron Perlman ise Angel rolünde, del Toro ile uzun işbirliğinin ilk adımını atarak unutulmaz bir kötü adam portresi çizer. Filmin görsel dili, yönetmenin imzası haline gelen gotik estetik, dikkatli kompozisyonlar ve pratik efektlerle doludur. Bütçe kısıtlamalarına rağmen yaratıcı çözümler, filmin atmosferini güçlendirir.

Cronos, sadece bir korku veya fantastik film değil, aynı zamanda bir aile dramı ve insan doğasına dair karanlık bir alegoridir. Torun Aurora ile Jesús arasındaki saf bağ, hikayenin kalbinde yer alır ve şiddet ile yozlaşmanın ortasında bir umut ışığı sunar. Guillermo del Toro'nun sinema serüvenine başlangıç yapmak, onun mitolojisini ve görsel dilinin kökenlerini anlamak isteyenler için Cronos izlenmesi gereken temel bir eserdir. Film, yönetmenin daha sonra 'Pan'ın Labirenti' ve 'Şekilin Suyu' gibi başyapıtlarla taçlandıracağı benzersiz karışımının ilk ve etkileyici bir örneğidir.