Jafar Panahi'nin yönettiği 1995 yapımı The White Balloon (Badkonake Sefid), İran sinemasının minimalist ve insani başyapıtlarından biridir. Film, Tahran'da Yeni Yıl (Nevruz) arifesinde, 7 yaşındaki Razieh'in (Aida Mohammadkhani) annesinden aldığı parayla bir akvaryum balığı almak istemesiyle başlar. Ancak, paranın bir kanalizasyon ızgarasına düşmesi, Razieh'in bu parayı kurtarmak için şehrin kalabalık sokaklarında çıktığı umut dolu ve bazen hüzünlü yolculuğunun da başlangıcı olur.

Panahi'nin kamerası, bir çocuğun gözünden yetişkin dünyasının karmaşasını, kayıtsızlığını ama aynı zamanda beklenmedik nezaket anlarını yalın bir gerçekçilikle yansıtır. Aida Mohammadkhani'nin performansı son derece doğal ve inandırıcıdır; merak, hayal kırıklığı ve kararlılığı aynı anda yansıtabilen nadir çocuk oyunculuklarındandır. Film, diyaloglardan çok görüntülerle ve küçük ayrıntılarla ilerler, izleyiciyi Razieh'in macerasının içine çeker.

The White Balloon, sade bir öyküyü evrensel duygularla işleyerek, izleyiciye samimi bir insanlık portresi sunar. İran'ın sosyal dokusuna dair incelikli gözlemler içeren film, aile bağları, masumiyet ve küçük mutlulukların peşinde koşmanın anlamı üzerine düşündürür. Cannes Film Festivali'nde Camera d'Or ödülü alan bu film, dünya sinemasında önemli bir yere sahiptir. Sade anlatımı, güçlü karakterleri ve dokunaklı hikayesiyle, farklı kültürlerden izleyicileri kendine bağlayacak bir başyapıt. Yalın ama derin bir sinema deneyimi arayan herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir film.